به گزارش جویباران، شاید یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های خانواده‌ها در ماه‌های مرداد و شهریور مسئله تهیه نوشت‌افزار و ثبت نام فرزندان در مدارس باشد. اما نوشت‌افزارها مهم‌ترین مسئله دانش‌اموزان در آستانه بازگشایی مدارس هستند و حساسیت‌های خاصی نسبت به تهیه این لوازم و بر روی زیبایی و کیفیت آن توجه ویژه‌ای دارند.

شاید تا چندسال پیش همه برای زیبایی و کیفیت به دنبال لوازم‌التحریر خارجی یا بِرند آن‌ور آبی بودند اما چندسالی است که نوشت‌افزارهای تولید داخلی در حال رقابت با محصولات خارجی هستند.

موسی فرزانیان رئیس اتحادیه نوشت افزار و لوازم‌التحریر کشور در مورد وضعیت تأمین نیاز کشور در این بخش بیان کرد در مجموع ۵۰ درصد از نیاز این بخش از طریق تولیدات داخلی و ۵۰ درصد از طریق واردات تأمین می‌شود.

اما غالب تولیدات داخلی نیز از مواد اولیه خارجی استفاده می‌کنند. هرچند دولت نیز نتوانسته در جهت حمایت از این صنایع گام مؤثری بردارد؛ بطوری که دولت امسال ارز دولتی برای کاغذ دانش‌آموزی را فقط به چند کارخانه که دارنده ماشین‌ آلات اتوماتیک بوده‌ا‌ند داده است.

آنچنان که در اخبار و گزارش های رسانه‌ها منعکس شده، گردش مالی بازار لوازم التحریر حدود ۶ هزار میلیارد تومان برآورد می شود، عدد و رقمی برجسته و قابل توجه که متأسفانه سهم ایران از این میزان، قریب به ۱۰ درصد تخمین زده شده است.

چرا این صنعت در ایران جان نمی‌گیرد؟

    ۱- ثبات نرخ ارز: طبق قانون برنامه چهارم توسعه، نرخ ارز باید به اندازه تفاوت نرخ تورم در داخل، به‌طور سالیانه تغییر کند. اگر نرخ ارز همسان با نرخ تورم افزایش نیابد، قیمت کالاى خارجى نسبت به کالاى مشابه داخلى، کمتر مى‌شود و در نتیجه کالاهاى داخلى در رقابت با کالاهاى خارجى شکست مى‌خورد و در نهایت، این امر منجر به کاهش تولید داخلى‌گردد. این اتفاق بر اساس سیاست‌هاى دولت در چند سال اخیر اتفاق نیافتد و باعث شد نرخ ارز در سال گذشته از کنترل دولت رها شود و به‌صورت دفعى به قیمت واقعى خود برسد. به طور مثال سال گذشته واردات هر بند کاغذ با ۹۰ تا۱۰۰ هزار تومان انجام می‌شد اما اکنون واردات هر بند کاغذ به ۵۰۰ هزار تومان افزایش یافته است.بنابراین جهت تقویت تولید، تولیدکنندگان نیازمند ثبات نرخ ارز همسان با تورم هستند تا بتوانند در بازار رقابتى با کالاهاى خارجى به موفقیت برسند.
    ۲- آسان‌سازى تولید: مقررات زائد و دست و پاگیر، عدم شفافیت در قوانین و متأسفانه فساد در دستگاه‌هاى ذیربط، به علاوه بروکراسى تنبل باعث دشوارى سرمایه‌دارانى شده است که مى‌خواهند وارد عرصه تولید دراین بخش شوند. این در حالى است که بازارهاى ثانویه فراوانى وجود دارد که باعث سودآورى سرمایه‌داران مى‌گردد. مانند: ارز و سکه، ملک و مسکن، خودروهاى لوکس و…
    ۳- نظام بانکى:متأسفانه نظام بانکى کشور در خدمت تولید نیست و بانک‌هاى ایران به‌دنبال تجارت و کسب سود شخصى هستند. تولیدکنندگان، نیازمند تسهیلاتى از جانب بانک‌ها مى‌باشند تا بتوانند در عرصه تولید کالا، ورود پیدا کنند. با برنامه‌ریزى‌هاى مناسب و سیاست گذارى دولت در مورد بانکدارى، بانک‌ها بایستى به ارائه تسهیلات به تولیدکنندگان موظف شوند.
    ۴- افزایش کیفیت و کاهش قیمت:با توجه به مشکلات عدیده‌اى که تولیدکنندگان در عرصه تولید با آن مواجه هستند، متاسفانه از کیفیت کالاى تولیدى خود مى‌کاهند و بر قیمت کالا مى‌افزایند، همین امر باعث کاهش تمایل مردم از کالاهاى ایرانى مى‌گردد. هم‌چنین شرط اصلى در ورود به بازار رقابتى رعایت این دو اصل مى‌باشد. بنابراین جهت رونق تولید و گسترش آن به بیرون از مرزها بایستى کالاهاى متناسب با نیازهاى جامعه تولید گردد.

چه‌کار باید کرد؟
طبق آمار و اطلاعاتى که وجود دارد، خوشبختانه در کشور ما در بخش‌هاى مختلف در شرایط مناسبى قرار دارد و با استفاده مناسب از این ظرفیت‌ها مى‌توانیم در عرصه تولید داخلى به موفقیت‌هاى‌بى‌شمارى دست یابیم.مثلاً میزان تولید مداد در کشور۸۳۰ میلیون و دوبرابر نیاز کشور است و یا در تولید دفتر مشق، تولید کاغذ کپی می توانیم کل نیاز کشور را تأمین کنیم که استفاده ازاین مزیت‌ها می‌تواند سهم ایران را در تولید نوشت افزار و لوازم‌التحریر افزایش دهد. که توانمند سازی تولیدکنندگان داخلی به شدت دراین صنایع احساس می‌شود.

از سوی دیگرمى‌توان با اجراى سیاست دامپینگ داخلی، ورود کالاهاى خارجى را در کشور محدود کرد. اما این سیاست نیازمند حمایت دولتى نیز است.

سرانجام اینکه این کم‌وکاستی‌ها در بسیاری از محصولات دیگر که مواد اولیه آن وارداتی است احساس می‌شود؛ اما همواره امیدواریم بار دیگر با تکیه بر توان داخلی و تلاش متخصصان داخلی کشور، شاهد خودکفایی دراین بخش باشیم.