به گزارش جویباران در مجموعه ۲۲ جلدی صحیفه حضرت امام خمینی‌(ره) که شامل کلیه بیانات شفاهی و کتبی امام خمینی(س) است. این مجموعه از نخستین نامه موجود از ایشان که در سال ۱۳۱۲ هجری شمسی نوشته شده آغاز می‌شود و به آخرین نامه که در تاریخ ۲۸ اردیبهشت ۱۳۶۸، حدود دو هفته قبل از ارتحالشان، مرقوم فرموده‌اند ختم می‌گردد. به مناسبت روز خبرنگار در این گزارش به گزیده بیانات امام(ره) در مورد خبرنگاران و تأثیر رسانه بر جامعه می‌پردازیم.

*رسانه‌ها! تربیت جامعه‌
تمام رسانه‌ها مربی یک کشور هستند؛ باید تربیت کنند کشور را، افراد یک کشور را و باید خدمت کنند به ملت.(صحیفه امام، ج ۷، ص ۳۲۲)
تمام این رسانه‌ها باید مربی این‌جامعه باشند. از اول هم این‌ها که درست شد، برای تربیت درست شد. فرض کنید که برای تربیت درست نکرده‌اند، اما این آلات تربیت است. روزنامه و مجله باید مربی باشد برای آن‌هایی که روزنامه‌خوانند. سینما باید مربی باشد برای آن‌ها(یی) که در سینما وارد می‌شوند. تئاتر هم همین‌طور و تلویزیون و رادیو هم از همه بالاتر. این‌ها باید یک دارالتبلیغی، یک دستگاه سازنده باشد که به‌وسیله این‌ها یک مملکت، افرادش یک افراد امین صالح، یک افراد ملی اسلامی بشود.(صحیفه امام، ج ۹، صص ۱۵۴ – ۱۵۵)

*رسانه‌ها! نمایاندن آمال ملت‌
مطبوعات باید منعکس‌کننده آمال و آرزوی ملت باشند، مسائلی که ملت می‌خواهند، آن‌ها را منعکس بکنند. البته آزادند که یک مطلب دیگری هم که کسی می‌گوید، منعکس کنند، لکن در توطئه آزاد نیستند. ما از بعض مطبوعات، توطئه می‌فهمیم؛ برای این‌که می‌بینیم که مسائلی که به ضد انقلاب است، با آب و تاب و با طول تفسیر می‌نویسند و مسائلی که بر وفق انقلاب است، یا نمی‌نویسند یا با اشاره رد می‌شوند. این‌طور مطبوعات مورد قبول ملت نیست.(صحیفه امام، ج ۷، ص ۳۲۱)

*رسانه‌ها! خدمت به ملت و مسیرشان‌
مطبوعات باید روی موازین مطبوعاتی و خدمت به ملت رفتار کنند. بعضی مطبوعات می‌خواهند به اسم «آزادی قلم» برخلاف مسیر ملت عمل بکنند. باید مطبوعات در خدمت کشور باشند، نه بر ضد انقلاب کشور. مطبوعاتی که بر ضد انقلاب کشور هستند، این‌ها خائن هستند.(صحیفه امام، ج ۷، صص ۳۲۰ – ۳۲۱)
*    در محضر خدایید
قلم‌های در روزنامه‌ها، دست‌هایی که این قلم‌ها به‌ دست‌شان است، آن‌هایی که در رادیو تلویزیون و در سایر جاها سخنرانی می‌کنند، همه مورد امتحان خدا هستند. آن‌وقتی که قلم به‌دست می‌گیرید، بدانید که در محضر خدا قلم دست گرفته‌اید، آن‌وقتی که می‌خواهید تکلم کنید، بدانید که زبان شما، قلب شما، چشم شما، گوش شما در محضر خدا است. عالم محضر خدا است، در محضر خدا معصیت خدا نکنید، در محضر خدا با هم دعوا نکنید سر امور باطل و فانی، برای خدا کار بکنید و برای خدا به پیش بروید.(صحیفه امام، ج ۱۳، ص ۴۶۱)

*اجتناب از دروغ و بزرگنمایی‌
من ارباب جراید و رسانه‌ها و گویندگان را نصیحت می‌کنم که دست از شایعه‌افکنیها بردارند و مسائل بیهوده و مطالب دروغ را برای زیادشدن تیراژ پخش نکنند و از بزرگ نمایش‌دادن وقایع کوچک بپرهیزید که صلاح ملک و ملت در آن است.(صحیفه امام، ج ۹، ص ۲۵۵)

*آلت دست نشوید
به‌طور جدّ از همه گویندگان و دست‌اندرکاران و مسؤولین کشور و مدیران رسانه‌ها و مطبوعات می‌خواهم که خود را از معرکه‌ها و معرکه‌آفرینیها دور کنند و مواظب باشند که ناخودآگاه آلت دست افکار و اندیشه‌های تند نگردند و با سعه صدر در کنار یکدیگر، مترصد اوضاع دشمنان باشند.(صحیفه امام، ج ۲۱، ص ۹۴)

*انصاف و انتقاد، نه انتقام‌
آن کسی قلمش قلم انسانی است که از روی انصاف چیز بنویسد. از روی انصاف صحبت کند، آن‌هم توجه کند که در یک وقتی که ما الان این‌طور گرفتاری‌ها را داریم، بعضی از اموری که از روی انصاف هم باشد، نباید گفت.

وقتی انسان تکلیف (را) بفهمد، دیگر نمی‌تواند بگوید این دوست من است، این رفیق من است، این برادر من است، این پسر من هست. تعدیل کنید کارهایتان را، تحت تأثیر نفس اماره واقع نشوید.(صحیفه امام، ج ۲۰، ص ۱۳۰)
انتقاد غیر انتقام‌جویی است؛ انتقاد صحیح باید بشود. هر کس از هر کس می‌تواند انتقاد صحیح بکند، اما اگر قلم که دستش گرفت، انتقاد کند برای انتقام‌جویی، این همان قلم شیطان است.(صحیفه امام، ج ۱۳، ص ۲۰۵)

*چماق قلم و زبان؛ بدترین چماق‌ها
بعضی از زبان‌ها از چماق بدتر است. چماق‌کشی و چماق‌بازی از بدترین چیزهایی است که در آخر سلطنت محمدرضا درست شد از باب این‌که ضعیف شده بود (و) می‌خواست با چماق، خودش را تقویت کند. آن چماق زبان و چماق قلم، بالاترین چماق‌ها است که فسادش صدها برابر چماق‌های دیگر است.(صحیفه امام، ج ۱۴، ص ۱۴۴)

* غَشِّ رسانه‌ها
یک وقتی قلمی می‌خواهد مسأله‌ای را که کوچک است، بزرگ کند، تیتر بزرگ بنویسد و هرچه دلش می‌خواهد، بنویسد که گاهی می‌بینیم تیترهایی مناسب با خود مطلب نیست، بلکه تیتر را از جای دیگر پیدا کردند و زیرش چیز دیگری نوشته‌اند که البته این غرض‌ورزی است و یک وقت یک قلمی را می‌بینیم که می‌خواهد جامعه را اصلاح کند، هم خوبش را می‌گوید و هم آنچه ناقص است، اما نه به‌طور انتقاد غرض‌آلود، نه به‌طور تضعیف.(صحیفه امام، ج ۱۳، ص ۴۸۱)

باید توجه کنید که روزنامه، تیترش چیزی نباشد که محتوایش آنطور نباشد؛ نه به آن تندی که در تیتر است و نه به آن عظمت، این غش است، درست مثل کاسبی که روی متاعش چیز خوب می‌ریزد و آخرش فاسد است و این حرام است و اگر تیتر با محتوا نخواند، غش است که شما با قلم‌هایتان می‌کنید. باید توجه کنید و شک نکنید ما روز محاسبه داریم، از همه چیزها محاسبه می‌شود. آن روز، خود انسان، قلم‌ها، دست‌ها، چشم‌ها شهادت می‌دهند، دیر یا زود، چیزی نیست، ولی چنین روزی هست.(صحیفه امام، ج ۱۴، ص ۴۰۰)
*    ببینید «برای چه؟»
قبل از این‌که به نطق‌ها بروید و قبل از این‌که بخواهید مقاله بنویسید و قبل از این‌که تیترها را بخواهید درشت بنویسید، با خودتان خلوت کنید و ببینید که برای چه این‌کار را می‌کنید؟ مقصد شما چه است؟(صحیفه امام، ج ۱۴، ص ۱۴۷)
انسان از لحن کسی‌که صحبت می‌کند، می‌فهمد که چیست. انسان از قلم کسی‌که می‌گوید من می‌خواهم مردم را ارشاد کنم، می‌فهمد که مسأله، مسأله ارشاد است یا مسأله چیزهای دیگر است. انسان از طرز صحبت می‌فهمد که از یک نفس خبیث برای افساد بیرون آمده یا از یک نفس آرام برای اصلاح.(صحیفه امام، ج ۱۴، ص ۳۹۸)

*اسلام و نظام اسلامی مطرح است‌
این کسی‌که قلم (به) دستش می‌گیرد، باید توجه به این معنا کند که مسأله، مسأله فرد نیست، مسأله اسلام است و نظام اسلامی و ما مکلفیم این نظام را حفظ کنیم. همچو نباشد که وقتی قلم دستمان آمد، دیگر فکر این نباشم که قلمم کجا می‌رود، هرجا رفت، بنویسم، هرچه شد، بکنم، این در حضور خدا است، در حضور ملائکه الله است، این‌ها ثبت می‌شود.
آقایان توجه بکنند که قلم آن‌ها قلمی نباشد که جمهوری اسلامی را تضعیف کند. من می‌بینم (که) بعضی قلم‌ها این‌جوری است. دست‌هایتان را یک‌قدر نگه‌ دارید، قلم‌هایتان را یک‌قدر نگه‌ دارید، توجه بکنید به این‌که هر چیزی نباید نوشته بشود، هر چیزی نباید منتشر شود.(صحیفه امام، ج ۲۰، ص ۱۲۹)

*تکلیف الهی؛ دعوت به وحدت‌
این یک تکلیف الهی است برای همه، برای همه گویندگان، برای همه نویسندگان، یک تکلیف الهی است برای همه که دعوت به وحدت بکنند، دعوت به اجتماع بکنند. کسانی‌که اهل قلم هستند، اهل بیان هستند، کوشش کنند که مردم را دعوت به وحدت بکنند. اگر خدای نخواسته از قلمی، از زبانی چیزی بیرون بیاید که موجب تشتت بشود، جرمی است نابخشودنی پیش خدای تبارک و تعالی.(صحیفه امام، ج ۱۳، ص ۳۹۳)